Dla korony siostra zabija siostrę. Kara przychodzi z nieba.
Słowacki napisał „Balladynę” w Genewie w 1834 r., a wydał w Paryżu w 1839 r. (z dedykacją dla Zygmunta Krasińskiego). Akcja toczy się w czasach bajecznych koło jeziora Gopło.
W dramacie spotykają się dwa światy: ludzie i istoty fantastyczne. Nimfa Goplana oraz duszki Skierka i Chochlik wpływają na losy ludzi. Utwór łączy baśniową fabułę z poważnym pytaniem o winę i karę.
Dwie córki ubogiej Wdowy — dobra Alina i ambitna Balladyna — stają do konkursu o rękę pana zamku, Kirkora. Nad wszystkim czuwa świat fantastyczny z nimfą Goplaną. Z żądzy władzy Balladyna rusza ciąg zbrodni, który kończy się dla niej karą z nieba.
Kirkor szuka u Pustelnika prostej żony. Zakochana w Grabcu Goplana miesza się w losy ludzi. Pada pomysł konkursu: żoną zostanie ta z sióstr, która pierwsza nazbiera dzbanek malin.
Goplana zamienia Grabca w wierzbę. W lesie Balladyna zabija Alinę i zabiera jej pełny dzbanek — na jej czole zostaje krwawa plama. Wygrywa konkurs i zostaje żoną Kirkora.
Balladyna wstydzi się matki i odsyła ją na wieżę. Pustelnik mówi, że plama zniknie, gdy zawoła zmarłą siostrę — ona odmawia i zostaje przeklęta. Zabija mieczem posłańca Gralona.
Oślepioną Wdowę córka każe wypędzić. Po śmierci tyrana Popiela królem ma zostać ten, kto pokaże prawdziwą koronę. Balladyna zabija Grabca, a Kostryn zostaje jej wspólnikiem.
Kirkor ginie z ręki Kostryna. Balladyna truje wspólnika i zostaje królową. Na sądzie trzykrotnie skazuje winnych — a gdy wydaje wyrok na samą siebie („Winna śmierci!”), uderza w nią piorun.
Cały zestaw
Opowieść wigilijna, Zemsta, Kamienie na szaniec, Dziady część II, Balladyna i Mały Książę — 45 stron, każdy fakt sprawdzony z tekstem.
Zobacz e-book →Piękna, ambitna, wyrachowana, bezwzględna; dręczą ją wyrzuty sumienia.
Zabija siostrę, Gralona i Grabca, truje Kostryna, wypędza matkę. Zostaje królową i ginie rażona piorunem.
Dobra, ufna, serdeczna, opiekuńcza.
Pada ofiarą siostry — jej śmierć rozpoczyna ciąg zbrodni.
Szlachetny, uczciwy, łatwowierny.
Marzy o prostej żonie, zabija tyrana Popiela, ginie w bitwie z ręki Kostryna.
Kocha obie córki, przymyka oczy na wady Balladyny.
Traci wzrok, zostaje wypędzona, umiera na torturach — nie zdradzając imienia córki.
Nimfa jeziora, zakochana w Grabcu, zazdrosna.
Wpływa na losy ludzi, zamienia Grabca w wierzbę. Pod koniec odlatuje.
Ambitny, bezwzględny, cyniczny.
Wspólnik Balladyny; zabija Kirkora, a sam ginie otruty.
Są dwie grupy. Postaci realistyczne to ludzie, np. Wdowa, jej córki i Kirkor. Postaci fantastyczne to np. Goplana, Skierka i Chochlik — mają nadprzyrodzoną moc i wpływają na losy ludzi.
Alina mówi, że będzie wierna i kochająca oraz że zabierze do zamku matkę. Balladyna zapewnia, że poświęci wszystko oprócz matki i siostry, a dla Kirkora gotowa jest oddać życie.
Alina widzi w lesie piękno i obfitość: maliny są dla niej różowe, a rosa lśni jak perły. Balladyna widzi mało malin i kolor krwi na niebie. Alina jest ufna, Balladyna niespokojna i zagrożona.
Alina mówi spokojnie i używa zdrobnień. Balladyna używa wykrzyknień, słów negatywnych i wyrazów wywołujących grozę.
Tak. Piorun, który zabija Balladynę w chwili, gdy wydaje wyrok na samą siebie, jest karą ze strony sił wyższych. Zapowiadały go już klątwy Pustelnika.
Cztery zdania, które warto znać
„Prócz matki, siostry, wszystko ci poświęcę.”
„Jak mało malin! a jakie czerwone / By krew.”
„Winna śmierci!”
„Król-kobieta piorunem boskim zastrzelony.”
Wynik: 0 / 9 · odpowiedziano: 0
Darmowy zasób